เตรียมตัวสอบ

หายหน้าหายตาไปนาน เพราะว่าช่วงนี้ยุ่งอยู่กับการอ่านหนังสือสอบ อาทิตย์นี้เป็นอาทิตย์สุดท้าย ก็จะมีสอบมันทุกวัน สารพัดสอบ สอบเขียน สอบอ่าน สอบสัมภาษณ์ สอบพรีเซ้นต์ มีทุกรูปแบบ ก็เลยไม่มีเวลาเลย แต่ก็มีปาร์ตี้ในห้องทุกวัน สอบไปกินเลี้ยงไปสนุกดี เมื่อวานก็มีกินเลี้ยงกันในวิชาตอนบ่าย ต่างคนต่างก็เอาอาหารกันมาคนละอย่าง เราก็ไม่มีเวลาทำเพราะต้องเรียนตอนเช้า ก็เลยไปเดินหาซื้อเค้กไปแทน เป็นเค้ก สตรอเบอรี่ 2 ปอนด์ มีลูกสตรอเบอรี่โปะหน้าเต็มไปหมด ลูกเบ้อเริ่มเลย ราคาก็จัดว่าไม่แพง ตกเป็นเงินไทยประมาณ 300 บาท ส่วนคนอื่นก็ทำอาหารไป อร่อย ๆ ทั้งนั้นเลย ก็จะมีพวก พาสตาร์ สลัด อาหารจีน อาหารไทยก็มีนะ ต้มยำกุ้ง พี่แกลงทุน ไปซื้อมาจากร้านอาหารไทยในเมือง ชื่อ ร้านอาหารนิดหน่อย มีหลายสาขามาก เคยขับรถผ่านเหมือนกัน แต่ขอโทษ รสชาติเพี้ยนเป็นแบบฝรั่งไปเรียบร้อย คือออกหวานเลี่ยน ๆ ไม่ค่อยถูกปากเราเท่าไหร่ผู้ชายที่แก่ที่สุดในห้องผมขาวในรูปน่ะแหละซื้อมา แกชื่อ Enrique (เอ็นริกเก้)) แกเคยไปเมืองไทยด้วยนะ เคยไปเที่ยวที่ภูเก็ต แล้วก็กรุงเทพ แกชอบเมืองไทยมาก ส่งลูกชายไปทำงานช่วงซัมเมอร์ที่ภูเก็ต แกเกษียณแล้ว ก็เลยมาเรียนภาษาอังกฤษ กับเมียแก เมียแกเก่งกว่าก็เลยไปเรียนชั้นสูงกว่า ตลกดี แต่แกตลกมาก สนุกสนานเฮฮา แกบอกตอนไปเที่ยวที่กรุงเทพเวลาจะกลับโรงแรม แกจะเอาแผนที่ที่พักให้แท็กซี่ดู ก็โอเคไปถูก แต่มีวันนึงแกทำแผนที่หาย แกสื่อสารกับแท็กซี่ไม่รู้เรื่อง วันนั้นแกบอกต้องเรียกแท็กซี่อยู่เป็นสิบคันกว่าจะรู้เรื่องกันว่าแกจะไปไหน โรงแรมที่แกพักอยู่แถว ๆ สุขุมวิท แกบอกแกพูดว่าสุขุมวิท ยังไงแท็กซี่ก็ฟังไม่รู้เรื่อง กว่าจะหาแท็กซี่กลับโรงแรมได้แกบอกเหงื่อแตกไปหมด รอดตายมาหวุดหวุด แกค่อนข้างรวยมีธุรกิจอยู่ที่เม็กซิโก แต่จำไม่ได้ละว่าแกทำอะไร เป็นเจ้าของโรงงาน บ้านแกที่นี่หลังใหญ่มาก ๆ

ส่วนเด็กผู้ชายที่ยืนข้างหลังชือ อาลี Ali มาจากเวเนซูเอล่า กับผู้หญิงเสื้อเหลือง แมรีน Maehreen สองคนนี้จะเป็นขาประจำขอลอกข้อสอบเรา เวลาสอบพี่แกจะมานั่งประกบเราซ้ายขวาเลย ชีวิตช่างเหมือนสมัยเรียนมัธยมไม่มีผิด มีการลอกข้อสอบกัน ตลกดี ทุกคนในห้องหาว่าเราเป็นเด็กเรียน ห้องตอนบ่ายเป็นวิชาพูดระดับ 2 ทุกคนก็เลยค่อนข้างอ่อนภาษาอังกฤษกัน เราก็เลยกลายเป็นคนที่เรียนดีที่สุดในห้อง เป็นที่พึ่งของทุกคน ไม่เหมือนวิชาแกรมม่าตอนเช้าเป็นระดับ 3 นักเรียนส่วนใหญ่ค่อนข้างจะเก่ง ก็เลยเรียนอยู่ในระดับไล่ ๆ กัน ไม่มีใครเก่งกว่าใคร แต่อาจารย์จะสอนเร็วเพราะทุกคนความรู้ค่อนข้างเท่า ๆ กัน ก็จะมีบ้างที่ค่อนข้างอ่อน แต่ก็พอจะตาม ๆ กันทัน

ห้องเรียนตอนเช้า

รูปนี้ก็เป็นอีกห้องนึงตอนเ้ช้า ก็ แชร์เงินกันแล้วก็ให้อาจารย์ไปซื้ออาหารมา แต่บางคนก็เอาอาหารมาเอง หยั่งพี่คนเสื้อแดงชื่อมาเรีย แกทำอาหารเม็กซิกันมาอร่อยดี รสชาติจัดจ้าน แกผัดไข่กับแฮม แล้วเราก็เอาแผ่น Tartilla ตาติลล่า หน้าตาคล้ายๆ แผ่นแป้งโรตีสายไหมบ้านเรา แต่จะหนากว่า เราก็เอามาห่อไอ้เจ้าไข่กับแฮมที่ผัดมาแ้ล้ว แล้วก็ราดด้วยซ้อส แต่ไอ้ซอสนี่อร่อยมากเพราะไม่เลี่ยน รสชาติมันจะคล้าย ๆ น้ำจิ้มซีฟู้ดเรานี่เอง ก็เลยค่อนข้างถูกปากพอสมควร

ไอ้เจ้าเด็กผู้ชายที่นั่งยอง ๆ ข้างหน้า ชือ อาชี่ (ชาวญี่ปุ่น) พี่แกเรียนซ้ำวิชานี้มา 3 ครั้งแล้ว ไม่ผ่่านซักที ก็ภาวนาให้พี่แกผ่านคราวนี้ไม่งั้นต้องเรียนซ้ำอีกเป็นครั้งที่ 4 โชคดีว่าไดวีซ่า 2 ปี่ ตอนนี้อยู่มา 1 ปีแล้ว ก็แกเล่นเรียนแบบมึน ๆ อาจารย์ให้การบ้านก็ไม่ค่อยยอมทำมา อาจารย์ถามอะไรก็จะตอบแบบมึน ๆ กวน ๆ เคยจับคู่กับอีอยู่ครั้งนึง อาจารย์ให้เราถามพาทเนอร์เราถึงแพลนที่จะทำในวัดหยุด หรือในอนาคต เราก็ถามอาชี่ว่า What do you want to do next weekend? อีตอบว่า sleep เราก็ถามอีก What do you like to do on Weekend? มันก็ตอบ sleep เราก็ถามอีกไม่ยอมแพ้ What will you do in next 5 years? มันก็ตอบ sleep โอ้ยอยากเตะเด็กญี่ปุ่นจริง ๆ เลย อาจารย์แอนบอกเสียใจด้วยนะชารินี ที่ชั้นจับคู่คนผิดให้เธอ แต่อยู่ไปอยู่ไปมันก็ดีขึ้นนะ มาใหม่ ๆ พี่แกไม่พูดกับใครเลย ตอนหลัง ๆ ค่อยอ้าปากพูดขึ้นบ้างละ

วันนี้เราก็จะถูกนัดไปพบอาจารย์ที่ละคน เค้าก็จะให้เกรดเราแล้วก็พูดคุยฟีดแบคกับเราคนละ 15 นาที วันนี้ก็เลยไม่มีเรียน คิวเราจะเป็นตอน 10.10 น. แล้วก็มีกินเลี้ยงกันตอนบ่าย เป็นกินเลี้ยงรวมทุกห้อง ที่นี่กินกันบ่อย แถมมีของฟรีให้กินบ่อยด้วย ชอบมาก อาทิตย์หน้าปิดเทอม จะเปิดเรียนอีกทีซัมเมอร์ วันที่ 4 มิุถุนายน วันนี้กะว่าจะไปลงทะเบียนเรียนต่อ ซัมเมอร์จะเรียนแค่ 6 สัปดาห์แต่ต้องเรียนวันละ 3 ชม. ก็เลยกะจะลงเรียน Grammar & Writing ต่อระดับ 4 เรียน 10 โมงถึง บ่ายโมง โชคดีว่าขอต่อรองกับกอร์ดอนได้ว่าอยากเรียนต่อเลยเพราะเดี๋ยวลืม เค้าก็เลยอนุญาต คือเดิมจะต้องไปเที่ยวซัมเมอร์กันเดือนมิถุนายน 10 วันที่ นิวยอร์ค แล้วก็ บอสตัส ถ้าเราเรียนเราก็ไม่ได้ไปกับเค้า แต่ก็ดีแล้วหละไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่ให้เค้าไปเที่ยวกับลูกๆ กันเองดีกว่า ส่วนเราก็อยู่เรียนหนังสือไป ส่วนอาทิตย์หน้าวันจันทร์ถึงศุกร์เราจะไม่อยู่บ้านจะต้องตามกอร์ดอนไปประชุมที่่ Woodland อยู่ที่ฮิวส์ัตันนี่แหละ แต่อยู่ไกลจากบ้าน ทางบริษัทก็เลยให้ไปพักที่โรงแรม อ้อมีอีกเรื่องนึงที่ยังไม่ได้เล่าให้ฟัง กลับมาเมื่อไหร่จะมาเล่าเรื่องเมือง San Antonio ที่ไปมาเมื่อ 2 อาทิตย์ก่อนให้ฟัง

Success celebration

เพิ่งกลับจากคอลเลจ ก็เลยมานั่งเขียนเว็บไซต์ต่อ สรุปว่าวันนี้ไปฟังผลสอบกับฟีดแบคจากเจ๊แอนมาเรียบร้อย ก็ผ่านแต่โดยดีไม่มีปัญหาอะไร ผลการเรียนเป็นที่น่าพึงพอใจได้ A ทั้ง 2 วิชา แต่วิชาแกรมม่า มีคนไม่ผ่านตั้ง 5 คน จากนักเรียน 13 คน บีก็ไม่ผ่าน ต้องเรียนซ้ำ คือเค้าไม่อยากให้นักเรียนผ่านเพียงสักแต่ว่าผ่าน แต่เค้าอยากให้ใครที่ยังมีปัญหาส่วนใดส่วนหนึ่งอยู่ก็อยากให้เรียนซ้ำใหม่ อาจารย์แอนบอกว่าอย่าเสียใจ เพราะมันเป็นการพัฒนาตัวเราเอง ถ้าเรารู้ตัวว่าเรายังไม่พร้อมเราจะอยากได้แค่เกรดไปทำไม ทางที่ดีที่สุดคือเรียนซ้ำใหม่จะได้เข้าใจมากยิ่งขึ้น เจ๊บีนั่งซึมไปชั่วโมงนึง ต้องนั่งปลอบอยู่พักใหญ่ เรื่องของเรื่องคือคนที่ไม่ผ่านเค้าจะมีปัญหาเรื่องการสะกดคำ ยังสะกดคำผิด ๆ ถูก ๆ แล้วก็เนื้อหาการเขียนเรียงความยังไม่เป็นที่น่าพอใจของคณะกรรมการ บทความที่เราเขียน อาจารย์แอนไม่ได้เป็นคนบอกว่าผ่านหรือไม่ผ่าน แต่เค้าจะมีคณะกรรมการที่ไม่ใช่อาจารย์เราเป็นคนตัดสิน เพราะฉะนั้นวิชา Grammar & Writing การเขียนเป็นเรื่องสำคัญ จะผ่านไม่ผ่านก็อยู่ที่การเขียนเรียงความเนี่ยแหละ อาจารย์บอกว่าถ้าเธอยังไม่พร้อมก็ยังไม่ควรไปเรียนต่อระดับ 4 เพราะระดับ 4 จะต้องเขียนเยอะมาก ปัจจุบันเราเขียนเรียงความแค่ 1-2 หน้ากระดาษ แต่ระดับ 4 ต้องเขียนเยอะกว่านี้หลายเท่า เพราะฉะนั้นควรเรียนระดับ 3 ให้แน่นก่อนก่อนจะขึ้นระดับ 4 ได้ ซัมเมอร์นี้ก็เลยไม่ได้เรียนกับบีเลย

2 รูปนี้ถ่ายระหว่างรอเพื่อน ๆ เข้าไปฟังฟีดแบคจากเจ๊แอน แล้วก็รอเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองให้กับนักเรียนที่เรียนจบหลักสูตร ก็สนุกสนานดี มีนักเรียนขึ้นร้องเพลงของ ซิลินดียอน เป็นสาวผิวดำร้องสด ๆ ไม่มีดนตรีร้องเพราะมาก แล้วก็มีนักเรียนที่จบการศึกษาภาคที่แล้วขึ้นพูด แล้วก็มีการแสดงกีตาร์คลาสสิค โดยนักศึกษาหนุ่มของที่นี่แต่เป็นอเมริกัน แล้วก็มีร้องเพลงคันทรีประกอบกับดนตรี โดยนักร้องหนุ่ม เสียงดีมาก ๆ แล้วก็แจกใบประกาศนีย์บัตรให้กับนักเรียนที่จบการศึกษา คือคนที่เรียนครบทุกคอร์ส มีทั้งหมด 3 คน มีคนไทย 1 คน แต่เธอไม่มาร่วมงาน เลยไม่ได้รู้จักเลย แล้วก็มีการจับรางวัลหางบัตร อยู่ยูนิไทยไม่เคยจับฉลากของขวัญปีใหม่ได้เลย มาที่นี่เทอมแรกก็โชคดี ได้รางวัลกับเค้าด้วย เป็นเครื่องคิดเลขอันเบ้อเริ่มเลย แล้วก็เป็นการ์ดสำหรับให้แจกคนอื่น อีก 1 โหล ก็น่ารักดี เสร็จแล้วก็ตบท้ายด้วยการกินพิซซ่า โอ๊ยอิ่มอร่อย งานนี้จัดได้ค่อนข้างประทับใจไม่น่าเบื่อเหมือนคราวที่แล้ว

รูปนี้ถ่ายในโรงละครที่มีงานเลี้ยงฉลอง นั่งกันแบบหิวซ่ก รอว่าเมื่อไหร่จะเริ่มงานและเริ่มกินกันซักที ป้า ๆ ทั้งหลายหิวแล้ว